Japonya gezi planı çıkarırken kış mevsimi olduğundan çok şehir görmek yerine iki şehri sindirerek gezelim istedim. Biri tabi ki başkent Tokyo olacaktı peki değeri? Üstadım Saffet Emre Tonguç’un notlarını okurken; ‘Kyoto’yu görmeyen Japonya’yı gördüm demesin’ cümlesi üzerine ikinci şehrin Kyoto olacağı kesinleşti. Zaten Sevgili Bahar Akıncı’nın gerçekleştirdiği Japonya Akşamı’nda da Kyoto’yu aşkla anlatması dikkatimden kaçmamıştı.

Kyoto’ya nasıl gidilir diye merak ediyorsanız Tokyo’dan iki saatlik Shinkansen yani hızlı tren yolculuğu ile Kyoto’ya ulaşılıyor. Yalnız bu trenlerin bazıları çok az durakta bazıları her durakta durabiliyor. Bunun ayrımını yapamadığımdan dönüşümüz dört saate yakın sürdü ve İstanbul uçağına ucu ucuna yetişebildik. Konaklama için hemen tren istasyonunun karşısında oldukça merkezi konumda olan Ryokan tarzı otel tercih ettim ki yerel yaşamı yakından deneyimleyelim. Otele adım atar atmaz daha resepsiyonda ayakkabıları çıkarıp terlikleri giydiğimiz, odalarında yer yatakları, uyku kimonaları olan geleneksel Japon otellerine Ryokan denilmektedir.

Kyoto şehri oldukça turistik olduğundan fiyatları hiç de hesaplı olmayan birçok seçenek mevcut. Odada küçük bir duş ama her katta da kadın ve erkek ayrı olmak üzere Japon Hamamı Sento vardı ve tabi ki bunu da kaşif benliğimle denemez isem olmazdı. Meraklılarına görseller instagram hikayelerimde sabitli.

Japon halkı hamama bizden düşkün desem sanırım yanılmam. Sokaklarda çok fazla hamam tabelası gördüm çünkü. Otelde resepsiyonist de dahil hiç kimse İngilizce bilmiyordu ama gayet iyi anlaştık. Belli başlı kalıp cümleleri bir kartona yazıp hazır etmişler. Çok sıkışınca da sesli tercüme programları ile olay çözülüverdi.

794 yılında kurulan ve bin yıldan fazla süre Japonya’nın başkentliğini yapan şehirde 1600’den fazla tapınak bulunmakta. Tahmin ettiğiniz üzere plan yapıp içlerinden üzülerek sadece birkaçını seçebildim.

Tren istasyonunun önünden kalkan, 24 saat ve 48 saat olmak üzere seçenekli biletleri bulunan iki katlı kırmızı gezi otobüsleri, taksi ücretlerinin de pahalı olduğu göz önünde bulundurulunca yapılacak rota açısından oldukça pratik oluyor (Bildiniz siz onları de mi; sky hop bus, hop on, hop off.)

Kinkakuji Temple (Altın Tapınak): Sahip olduğu yeşilin her tonunu barındıran bahçelerin ve göletlerin içinde, altın kaplamalarının da sağladığı gösterişiyle bu Budist Zen Tapınağı sanırım yoğun turist sezonunda olmamamızın etkisiyle bana en huzurlularından biri gibi geldi.

Kiyomizu & Dera Temple (Kırmızı Tapınak): Tarihçesi 798 yılına uzanan ve çok yakın zamanda restorasyondan geçen bu Budist Tapınağı da biraz yokuş çıkılarak ulaşıldığı için tüm şehrin manzarasına hakim. Ama yokuş gözünüzü korkutmasın, yol boyunca turistik mağazalar ve yolun sonunda da dondurmacı var ki, yemyeşil machalı dondurmasını yerken dinlenebiliyorsunuz.  Bu ülkede macha bizim şam fıstığı yerine geçiyor ve tüm tatlı, çikolata ve dondurmaları yeşertmekle meşgul. Ayrıca Japonya’da sokakta herhangi bir şey ve tabi dondurma yemek çok ayıp. Yok öyle elinde külah gezmek, oturup uslu uslu yiyorsunuz!

Fushimi Inari Taisha: Burası kendi başına bir tapınaklar köyü.

Japonya’nın tamamına yayılmış 30 bini aşkın İnari Tapınağı’nın idari merkezi de olarak kullanılan tapınakta aktif olarak halk ibadet yapmakta. Seyahat boyunca gördüğüm en yoğun kalabalık buradaydı ve kilometrelerce yürüyerek yarım günde anca gezebildim. Kyoto yazınca görsellerde çıkan turuncutori kapıları boş yakalayıp fotoğraf çektirmek zordu ama başardım!..

Kyoto’da gezilecek yerlerin başında geliyor burası. Trenle merkeze iki durak mesafede. Ayrıca ‘Bir Geyşa’nın Anıları’ filminin de bu tapınakta geçtiğini dipnot olarak belirtmek isterim.

Arashiyama Bambu Ormanı: Programımda olup da elimde olmadan gidemediğim tek yer burasıydı. İçinde çok karakteristik bir tapınak da bulunan ormanı görmek için bile olsa Kyoto’ya tekrar gidebilmeyi yürekten diliyorum. Tapınağın en önemli özelliği etrafı yosun kaplı 1200 adet Rakan heykelciğine sahip olması. Buda’nın bizzat eğittiği havarileri oluyor bu Rakanlar ve taştan oyulma, hepsi farklı yüz ifadesi ile şekillenmiş. 1980’lerde tapınağın restorasyonu sırasında yüzlerce Budist tarafından destek amaçlı olarak yapılmış ve şimdilerde turistler tarafından ilgi odağı olmuşlar.

Nijo Kalesi, Ginkaku-ji Temple, Heian Temple ve Kyoto İmparatorluk Sarayı diğer gördüğümüz ama detaylı gezemediğimiz yerler.

Gion:Kyoto’nun meşhur geyşa bölgesi. Rengarenk çeşit çeşit kimonolar giyen geyşaları her sokakta görmek mümkün. Turistler için kimono kiralama dükkanları var, aynı zamanda saç ve makyaj da yapılıyor. Fakat her olayı seremoni ile yaptıklarından bunun için de yeterli vakit gerekiyordu ve çok üzülerek bu isteğimi de bir dahaki sefere diyerek ertelemek durumunda kaldım. Geyşa gösterileri yapan mekanlar da bu bölgede bulunuyor.

Şehrin her yanı ayrı bir güzel, ayrı bir mistik. Açıkhava müzesi tadındaki bu olağanüstü şehri iki günde anca tadımlık olarak görebildim. Bir dahaki sefere sadece Kyoto gezisi yapmam dahi olası çünkü o derece etkilendim. Hatta aşık olduğum İstanbul’uma en büyük rakip oldu bu şehir diyebilirim.

Aşkla gezenti kalın…

The post Kyoto Gezisi appeared first on Gezbeğen.

Nereden başlasam, nasıl anlatsam?

Her anı dolu dolu, sevinçten ve heyecandan ağzımın kapanmadığı bir seyahat oldu benim için. Mutlu, pozitif, aşırı yardımsever, saygılı ve de çok nazik Japonlar sizi çok sevdim. Sırf iletişim kurabilmek için cevabını aldığım soruları tekrar tekrar sormuş olabilirim. Japon halkı biraz çekimser, biz laf atmadan pek yaklaşmıyorlar ama bir şey sorduğunuzda muhabbet açılıyor ve dünyanın her yerinde geçerli olan beden dili ile de olsa o iletişim kuruluyor.

İlk defa bir ülkede ‘adamlar harbiden yapmış’ diye diye dolaştık. Her yerin inanılmaz temizliği, teknolojinin üstünlüğü ama aynı zamanda insana verilen aşırı değer Tokyo turu boyunca çok ama çok başkaydı.

Biz Tokyo’ya Seul’den yaklaşık 2 saatlik bir uçuşla geldik. Dönüşümüz direkt Tokyo-İstanbul şeklinde 13 saatlik bir yolculukla gerçekleşti. Japonya da bizden 90 güne kadar vize istemeyen sevgili ülkelerden biri. Nerede, ne kadar kalacağımızı beyan ettiğimiz bilgi formlarını pasaport polisine vermemiz kafi oluyor. Eğer soğuk algınlığınız var ve ateşiniz yüksekse ülkeye girişte karantinaya alınma ihtimaliniz olabilir, bilginize. Zaten mikroptan ölesiye korkan Japonlar’ı dünyanın her yerinde yüzlerinde maskeyle görmeye alışkınız.

Japonya’da ülke içi ulaşım için en kolay yöntem raylı sistem. Tren, metro, hızlı tren (Shinkansen)… Kolay ama ucuz değil hatta ülkede bize göre hiçbir şey ucuz değil buna hazır olun. Sadece turistler için 7-14-21 günlük seçenekli JR PASS bilet var şehir içi ve şehirler arası birçok hat üzerinde geçerli. Türkiye ofisinden internet aracılığı ile alıp gittiğinizde havaalanında aktif edebiliyorsunuz. Biz sadece iki şehir görmeyi planladığımız için ben o bileti tercih etmeyip her seferinde tek kullanımlık bilet aldım. Büyük tren istasyonlarında gitmek istediğiniz rotayı girdiğinizde size yol yardımını çıktı şeklinde veren otomat cihazları var, oldukça pratik. Bilet otomatlarında da İngilizce seçenek mevcut. Çok karışık gibi görünse de kolay çözülüyor, olmadı yardım isteyerek hiç yanlış trene binmemeyi başarabiliyorsunuz.

Japonya ve Güney Kore için hep Nisan’da Sakura yani kiraz çiçekleri açtığı zaman önerilir. Bu seyahatim sürpriz şekilde yılbaşı zamanına denk gelmesine rağmen çok da üşümedik. Yağış hiç olmadı, kuru ve tertemiz Japonya sokaklarında rahat rahat dolaşabildik.

Tokyo’nun nüfusu yaklaşık 40 milyon, şehir aşırı kalabalık ama ben ilk kez kalabalıktan rahatsız olmadım, ürkmedim. Hatta o kalabalığa karışıp neon tabelalarının altında karşıdan karşıya geçerken zaman zaman kendimi bir çizgi filmin içinde hayal ettim.

Konaklama için tercihim büyük tren istasyonlarından biri olan Shinagawa’nın tam karşısındaki Prince Otel oldu. Otel içinde devasa bir akvaryum, bowling, yüzme havuzları ve sinema bulunduran büyük bir kompleks. Gökdelenler bölgesinde ve 31. kattaki odamın içi (Pijamadan saç tokasına her detayın düşünüldüğü canım Japon Otelleri) ve  manzarası ise instagrama sabitlediğim hikayelerimde mevcut. Fiyatlara ben burada hiç değinmeyeyim ama bir nebze daha ekonomik konaklama için Asakusa Bölgesi tercih edilebilir.

Tokyo turu için sadece beş günümüz vardı ve ben her taşın altını görmek istiyordum.  Tokyo Turist Rehberi edindiğinizde, detaylı şekilde anlatılan yirmiden fazla bölge olduğunu görüyorsunuz. Gezebildiklerimden bahsedecek olursam;

Asakusa: En turistik, en kalabalık semtlerden biri. 628 yılında inşa edilen Budist Sensoji Tapınağı burada. Sayamayacağım kadar çok hediyelik eşya ve yiyecek dükkanlarıyla dolu sokaklarda binlerce özellikle yakın ülkelerden gelen turistle birlikte eski Tokyo’yu deneyimlediğimiz yer oldu.

Shibuya: Tokyo’da geçen filmlerden aşina olduğumuz neon tabelalı meşhur semt. Bu bölgenin akşamını mutlaka yaşayın ki ışıltılı Tokyo sizi içine çekiversin. Her gün işe giden sahibini tren istasyonunda bekleyen köpek vardı ya hani filmini izlediğimiz, işte o istasyon Shibuya Tren İstasyonu ve köpek Hachiko’nun burada bir heykeli var. Shibuya’nın dört bir yanındaki sokaklarında onlarca restoran, mağaza bulmak mümkün. Yine bu bölgedeki, İmparator Meiji ve İmparatoriçe Shoken’e ithafen 1926 yılında yapılan Şinto Meiji Tapınağı ve bağışlarla oluşturulan ormanıyla şehrin içinde bambaşka bir dünyaya adım attırıyor insanı adeta.

Harajuku: Çılgın kostüm mağazaları ve marjinal insanlarla dolu, anime karakterlerinin sokakta dolaştığı ilginç bir semt Harajuku. Japonya’da gördüğüm tek homeless (Evsiz) buradaydı ve sanırım kendi seçimiydi. Omotesando Caddesi ve aradığınız aramadığınız her şeyi bulabileceğiniz Takeshita Sokağı bu bölgede. Sakura zamanı gelirseniz mutlaka görmeniz gereken Yoyogi Park da yakınlarda.

Akihabara: Elektronik mağazaların en bol olduğu yer, ki ben yurt dışından elektronik almayı tercih etmiyorum, garantisi, değişimi falan olmadığından sorun olabiliyor ama saatlerce gezebileceğiniz kadar çok mağaza var bilginize. Ayrıca Japonya’ya gelmişken origami sanatını yakından göreyim derseniz yine buralarda bulunan sanat merkezlerini ziyaret edebilirsiniz.

Ginza: Tokyo’nun kelime anlamı doğudaki başkent, Ginza’nın kelime anlamı ise bence dünyadaki  alışveriş başkenti! Ultra lüks mağazaların olduğu, Japon kadınlarının abartısız ama şık giyimleri ve kışın ortasında olmamıza rağmen ayaklarında babet ayakkabılarıyla sakin sakin salındıkları semt. Japonlar her şeyde olduğu gibi kılık kıyafette de oldukça mütevazi. Burada uzun vakit geçirip gözlemlediğim kadarıyla bağıra bağıra “ben markayım” diyen monogramlı ürünleri tercih etmiyorlar.

Japonya Kısa Kısa…

• Japonya’nın para birimi nedir? Japonya’daki para birimi Yen’dir. Dolar ya da Euro ile gelip her yerde olan döviz bürolarından elinizdeki parayı değiştirebilirsiniz.

• Türkiye Japonya arasındaki saat farkı ne kadar? Japonya ülkemizden 6 saat ileride ve 2020’yi bu sebeple erken karşılamış olduk.

• Japonya’da bahşiş zorunlu mu? Burada da Güney Kore gibi bahşiş olayı yok Israr edip bırakmaya kalktım, ısrar edip iade etti!

• Japonya’da sokakta sigara içmek serbest mi? Sokaklarda sigara içmek ayıp, yasak! Özel alanlar ve bazı restoran – kafelerde serbest.

• Japonya’da nelere dikkat edilmeli? Yüksek sesle konuşmak, birinin gözünün içine bakmak, sakız çiğnemek, dışarıda ya da toplu taşımada yiyip içmek çok ayıp!

• Japonya’da prizler nasıl? Prizler bizden farklı ama otelden rica edince her ebat dönüştürücü temin ediliyor. Ayrıca benim odamda her telefona uyan şarj aleti de vardı.

• Japonya’da trafik nasıl? Ülkede trafik bize göre tersten akıyor, bu kural yürüyen merdiven ve caddelerde de geçerli.

• Japonya’daki tuvaletler nasıl? Tuvaletler ekstra konforlu, siz tuvaletinizi rahat rahat yapın diye oturur oturmaz sifon sistemi çalışmaya başlıyor, ısıtmalı, yıkamalı, kurutmalı…

• Japon yemekleri nasıl? Sushi, noodle, ramen gibi Japon yemekleri denedim ama yine sevmedim. Yaşasın kolay ulaşılır bilindik lezzet İtalyan mutfağı.

Japonya ilginizi çektiyse Kyoto Gezi Yazıma da beklerim.

Sevgiyle gezenti kalın…

The post Japonya Gezisi appeared first on Gezbeğen.

Uzak Asya ülkelerine Tayland ile başlayan tutkum katlanarak artmakta. Güney Kore insanın da aşırı yardımseverliği, saygısı, kibarlığı beni tam on ikiden vurdu.

Otelimiz turistik mağazaların olduğu Jongno bölgesindeydi ve birçok tarihi, turistik yere yürüyerek ulaşmak mümkün oldu. Uluslararası Inceheon Havalimanı şehrin 50 km kadar dışında ve denizi doldurarak oluşturulan bir adanın üzerinde. Köprülerle ana karaya bağlanan havalimanından direkt otobüsle şehrin birçok yerine ulaşılabiliyor. Ayrıca iki farklı tren seçeneği de mevcut. Gideceğiniz bölgeye göre alandaki ‘information’ noktalarına danışabilirsiniz. Korelilere soru sormaya asla çekinmeyin, seve seve yardımcı oluyorlar. İngilizce bilmeseler bile bilen birini bulup sorunuza cevap vermeyi başarıyorlar.

520 km ağıyla dünyanın çevresel uzunluğu açısından en uzun metro ağına sahip şehirde ihtiyacımız olmadığı için biz metro kullanmadık. Uber şehirde yaygın ama İngilizce bilen sürücü sayısı çok az, çevirici uygulamalar sayesinde sorunsuz iletişim kurulabiliyor.

Seul, Asya’nın büyük ve modern metropollerinden. Işıl ışıl binalar, kalabalık caddeler, Noel zamanı olduğu için ekstra süslemelerle pırıl pırıl karşıladı bizleri. On milyondan fazla nüfusa sahip şehrin temizliği tabi ki halkının sayesinde. Sokaklarda sigara içmek yasak, bazı mekanlarda ve sigara içme alanlarında içilebiliyor. Dolayısıyla yollarda izmarit yok. İnsanlar sokakta ellerinde yiyecek ve içeceklerle de gezmiyor, yasak olmasa da ayıp olduğundan böyle yapıyorlar ve çevreye aşırı duyarlılar. Çevre deyince sadece doğa değil, içinde yaşayan canlılar; insanlar, hayvanlar. Saygı her şeyin üzerinde!

Seul’u Han Nehri ikiye bölüyor. Nehrin yanındaki parklar ise halkın dinlenme alanları oluyor. Seul’de gezilecek yerler bölgesi mevcut ve dağınık şekilde. Kısaca özetlemek gerekirse;

Jongno: Bizim otelimizin de olduğu en turistik bölge. Saraylar, tapınaklar genellikle etrafta, burada konaklayarak işimizi oldukça kolaylaştırdığımızı söyleyebilirim.

Gangnam: PSY’in bizim de dilimize uzun zaman pelesenk olan şarkısına ilham olan sosyetik bölge. Her yerde şarkının semboli haline gelen kol hareketinin heykelini görmek mümkün. Benim çok ilgimi çeken ise COEX MALL’ın içindeki Starfield Kütüphanesi oldu. Adeta gökyüzüne yükselen devasa kitaplıklarıyla tam olmak istediğim yerdeydim. Bu bölgede estetiğe ve güzelliğe meraklı Seul halkı için yüzlerce estetik kliniği var. Güney Kore’de üniversite çağına gelmiş ve hala hiç estetik yaptırmamış olmak büyük eziklik olarak algılanıyor (Çok saçma gibi görünse de gerçek).

Itaewon: Grubumun Türk restoranı arayışı neticesinde keşfettiğimiz, özellikle yabancılar yaşadığı için her tür mutfağın bulunduğu hareketli ve eğlenceli bölge.

Myedong-Dong: Zaten neon tabelalarla ışıl ışıl olan bölge, Noel zamanı olmasının etkisiyle daha da bir göz alıcıydı. Avrupa gibi kutlanmasa da ufak da olsa bir hareketlilik var. Stantlarda satılan sokak yemekleri, geç saatlere kadar süren kalabalık, aşırı gürültülü oyun (atari) salonları ile buram buram Uzak Asya’dayız diyor her yer.

Yeoui-do: Kore’nin 63 katlı en uzun binasının (Seoul 63 Square) da bulunduğu gökdelenler mahallesi. Eğer Nisan’da Sakura zamanı giderseniz burada bulunan Yeouido Park’ı ziyaret edebilirsiniz.  

Royal Palace: 1392-1897 yılları arasında beş yüzyıl hüküm süren Joseon Krallığı’nın Gyeongbokgung, Changdeokgung, Deoksugung ve Channyeonggung saraylarının içinde bulunduğu kocaman bir kompleks. İçinde sarayların yanı sıra parklar, göletler, bazı kral ve kraliçeler ile saraylıların mezarlığı dahi mevcut. 10 bin wonluk kombine biletle tamamı gezilebiliyor. Burada Güney Kore yöresel kıyafetlerini kiralayarak gezinip, fotoğraf çektirmek mümkün.

N Seoul Tower: Dünyanın hiçbir yerinde çıkmadığım ve muhtemelen çıkmayacağım televizyon kulelerinden biri.

Güney Kore Kısa Kısa

• Güney Kore vize istiyor mu? Türk vatandaşları turistik gezilerde 90 güne kadar vizeden muaf.

• Güney Kore’de internet paketi alalım mı? Ülkede wifi sıkıntısı çekmedik, meydanlarda dahi var. Ama yine de isterseniz havaalanında bulunan telekom standlarından seyyar wifi modemi kiralayabilirsiniz.

• Güney Kore’de Google Map çalışmıyor mu? Google Map’in çalışmadığını gördüğüm tek ülke, söylemişlerdi de inanamamıştım, deneyimledim. Güney Kore harita uygulamalarından birini indirdik.

• Türkiye – Güney Kore arasındaki saat farkı ne kadar? Güney Kore ülkemizden 6 saat ileride.

• Güney Kore’de bahşiş vermek zorunlu mu? Ülkede bahşiş vermeniz gerekmiyor, hesabın içinde tahsil ettiklerinden ekstra olarak beklentiye girmiyorlar.

• Seul’de Starbucks var mı? Bence dünyadaki en çok Starbucks’un olduğu şehir Seul. Her köşeyi parsellemiş durumda. Oysa ki yerel markaları ‘coffee bean & tea leaf’in çayları ve kahveleri benim daha hoşuma gitti.

• Güney Kore pahalı mı? Bu soruya cevabım “Bize neresi ucuz ki?” olurdu. Orta Avrupa standartlarında diyebilirim.

• Güney Kore para birimi nedir? Para birimi WON. Bol sıfırlı kafa karıştırıcı Dolar ya da Euro götürüp alanda değiştirebilirsiniz. Şehir merkezi ile pek farklı değil.

• Güney Kore’den Kuzey Kore’ye geçilir mi? Mevsim kış olduğu için ben tercih etmedim ama tur şirketleri ile anlaşarak Kuzey Kore sınırına giderek gizemli komşuyu uzaktan da olsa görmek mümkün.

• Güney Kore’de yemekler nasıl? Yemek olayına hiç girmeyeceğim çünkü ben Uzak Asya mutfağını hiç sevmedim, sevmek için de kendimi zorlamıyorum. Yurt dışında Türk Restoranı arayışım da olmuyor, illa damak tadıma uygun bir şeyler bulabiliyorum. Yaşasın İtalyan Mutfağı

Asya ülkelerinde gezerken ben yabancıyım diye bağırıyoruz adeta farklılığımızla. Laf atınca cana yakın, saygılı, kibar Güney Kore insanı ve modern, temiz şehir Seul anılarımda yer aldığınız için bin şükür.

Sevgiyle gezenti kalın.

The post Güney Kore Gezisi appeared first on Gezbeğen.

Van denilince ilk olarak buralıların deniz dediği Van Gölü’nden bahsetmek gerekiyor. Dünyanın sodalı en büyük, ülkemizin ise en büyük gölüdür. Sodalı göllerin ortak özelliği olan turkuaz rengindeki bu gölde feribotla Tatvan’a ulaşım sağlanıyor. Gölün üzerinde efsanelere konu olmuş Akdamar ya da Ah Tamara Adası bulunuyor ve içinde tıpkı Kars’ın Ani Antik Kenti’nde bulunan kiliselerin bir benzeri olan Ortaçağ Ermeni Kilisesi vardır. Gevaş ilçesinden buraya kalkan motorlarla yarım saat gibi bir sürede ulaşıp, müzekart ile kiliseye giriş yapabiliyorsunuz.

Biz adadan dönüşte Gürpınar ilçesinde bulunan Çavuştepe Kalesi’ne giderek yeryüzünde yaşayan ve dilini bilen son yedi Urartulu’dan biriyle tanışıyoruz. Yıllarca kalenin bekçiliğini yapan ve buradan emekli olan 80 yaşındaki Mehmet Amca artık ziyarete kapanan kalenin gönüllü bekçiliğini yapıyor tam on beş yıldır. Ve yaptığı taş işlemeciliği ile harçlığını çıkarıp vaktini değerlendiriyor. Güzel ülkemin güzel insanlarına bir örnek olan amcamıza veda edip yol boyunca gördüğümüz sonbaharın tüm renklerinin karnavalı eşliğinde Van-Başkale yolu üzerindeki ‘güzel su’ anlamına gelen Hoşap Kalesi’ne gidiyoruz. Tüm ihtişamıyla yüzyıllara meydan okuyan bu kale gördüğüm birçok kaleden daha görkemli geliyor bana. İçerisinde mescid, zindan, fırın, sarnıç gibi yapıların kalıntılarının bulunduğu büyük bir kompleks Hoşap Kalesi.

Rotamızı merkeze çeviriyoruz ve Urartular’a başkentlik yapmış Tuşpa diye adlandırılan Van Kalesi’nin bulunduğu eski yerleşim yeri olan bölgeye geliyoruz.  Kalenin bahçesinde örnek bir Van Evi tasarlanmış ve yöre halkının yaşamı hakkında fikir edinmek adına Van gezisi sırasında önce burayı görüyoruz. Kaleyi gezip yanımızda getirdiğimiz yemek artıklarını etraftaki sokak köpeklerine bölüştürdükten sonra, konuyu Van Büyükşehir Belediyesi’ne iletiyoruz ve köpeklerin beslenmesiyle ilgili olarak ertesi gün aldığımız geri dönüş bizi çok mutlu ediyor. Bunu da burada paylaşmak istedim.

Yine Tuşpa’da bulunan Van Müzesi’nde Urartular’dan kalan birçok tarihi eser sergilenmekte ve bölgenin farklı yerlerinde kazı çalışmaları devam etmektedir.

Van’a gelip de iki gözü iki ayrı renkli kedileri görmeden dönmek tabi ki olmaz. Van Kedi Evi’nde kedilerimizi görüp ödül mamalarla onları da kendimizi de mutlu ediyoruz.

Muradiye Şelalesi Van’a 90 km uzaklıkta, Karadeniz’de bulunan yüksek şelalelerin aksine yatay konumda görülmeye değer yerlerden biri.

Van’da gezilecek yerler listemizi tamamladıktan sonra yenilmesi gerekenlere geliyoruz ki; Bak Hele Bak Kahvaltı mekanında işletmenin sahibi Yusuf Bey’in esprileri ve küçük hediyeleriyle meşhur kahvaltımızı yapıyoruz. Anadolu Kaburga Sofrası’nda ayran aşı çorbası ve yörenin çıtır kuzularını afiyetle yiyoruz.

Hanedan Restoran’da sonradan gurme grubumuzla saç kavurma, ali nazik ve kebapları deneyimliyoruz kihepsi geçer not alıyor. Özellikle et ürünleri Van’da oldukça başarılı. Önceki gelişimde tadıp çok da keyif almadığım İnci Kefali’ni bu sefer es geçiyoruz. Oldukça kılçıklı zor yenen bir balık.

Peki Van’dan ne alınır derseniz; gümüş işlemeciliği, Urartu takıları pek revaçta. Ama benim tercihim öncelikle taze otlu peynir olmak üzere peynir çeşitleri, pestil, bal oluyor. Kahvaltısı meşhur olan şehirde kahvaltı ürünleri de oldukça kaliteli ve uygun fiyata bulunuyor.

Yazımın başında da belirttiğim gibi insanı çok candan Van’ın. Özellikle bize rehberlik eden Fatma Hanım başta olmak üzere her talebimize cevap olarak ‘başım gözün üstüne’ diyen Van insanını çok seviyoruz. Yine yeniden yeni seyahatlerde görüşmek dileğiyle, gezenti kalın…

The post Urartuların İzinde: Van appeared first on Gezbeğen.

Arkadaşlarımla yaptığım bu seyahatin rotasını uçakla İstanbul-Van-İstanbul, karayoluyla Van’dan çıkarak Hoy üzerinden Tebriz, Urmiye, Van olarak oluşturdum. Van’dan Kapıköy sınır kapısı 100 km, yollar oldukça geniş, kapıdan giriş yapmak da oldukça kolay. İran bizden 90 güne kadar vize istemiyor ama grup seyahatlerinde yerel bir acentayla anlaşıp, rehber alma zorunluluğu var.  Amerika seyahatlerinde sorun olur diye, pasaportlara kaşe basmayın diye rica etmeme rağmen dikkate alınmadı. Ayrıca İsrail vizesi ya da giriş çıkışı olan pasaportlar ülkeye kesinlikle alınmıyor. Bunu önceden öğrendiğim için ikinci bir pasaport edindim, artık aynı anda iki pasaporta sahip olabiliyoruz. Ben birini vize istemeyen ülkelerde diğerini vize gerektiren seyahatlerde kullanıyorum.

Ülkeye giriş yaptıktan sonra yollar daralıp, virajlanmaya başlıyor. Sınırdan sonra ilk durağımız 75 km mesafedeki Hoy kenti oluyor. Mevlana’nın gönül dostu Şems-i Tebrizi’nin rivayetlere göre bu şehirde vefat ettiği öne sürülüyor ve bir mezarı da burada bulunuyor. Konya’da da bir türbesi mevcut, ayrıca Niğde’de de Şems’in olduğu iddia edilen bir mezar daha var. Bunlar benim öğrendiklerim, belki uzun yıllar yaşadığı Şam’da da adına bir mezar olabilir.

Hoy’da kısa bir şehir turu yaparak 160 km uzaklıkta bulunan Tebriz’e hareket ediyoruz. Yolda verdiğimiz çay molasında kağıt kadar incecik dürüm ekmeği arası fırınlanmış kabuklu patates yiyoruz ki hepimize ilginç gelmesine rağmen açlığımızı bastırdığı için bizi mutlu ediyor. Tüm seyahatimiz boyunca grup olarak şekersiz çay-kahve içmemiz İranlıları oldukça şaşırtıyor. Tıpkı Azerbaycan gibi burada da yoğun şeker tüketimi mevcut. Çayın yanında kıtlama şeker diye bildiğimiz beyaz şeker, bayram şekeri gibi olan akide şekeri ve de nebat adı verilen bitkisel çubuklu şeker ikram ediyorlar. Şeker komasına girmemek ne mümkün?

Hoy, Tebriz ve Urmiye şehirleri siyasal olarak İran’a bağlı olsa da halkı Farsi değil Azeri ve bu bölgeyi Güney Azerbaycan olarak adlandırıyorlar.

Tebriz’e gidişimiz Şii inancının benimsediği on iki imamların Hz. Ali’den sonra gelen ikinci ismi olan Hz. Hasan’ın ölüm gününe denk geldiği için ülkede büyük bir yas vardı. Hatta Aşura gününden sonraki en büyük yas olduğunu öğrendiğimiz bugünü deneyimlemek de bizim açımızdan oldukça farklı oldu. Tüm halk daha doğrusu halkın erkek kısmı sokaklara dökülüp ağıtlar eşliğinde trafiğe kapanan caddelerde yürüdüler. Hoparlörlerden sürekli dualar edildi. Hemen hemen hiç kadın yoktu ortalıkta. Yas nedeniyle okullar, iş yerleri, müzeler hatta camiler bile kapalıydı.

Gözlemlediğim kadar İran halkı henüz turizme hazır değil. Muhafazakar orta yaşlı kesim çok da istemiyor yabancılar tarafından keşfedilmek, dışa dönük genç ve modern nesil ise oldukça sevecen ve misafirperver.

Tebriz’de gördüğümüz yerleri özetlemek gerekirse;

Binlerce yıllık tarihi geçmişe sahip Tebriz, Şems’in, nakşın ve şairlerin şehri olarak anılıyor. Makberet-üş Şuara yani Şairler Kabristanlığı, Tebriz’in ünlü şairi Şehriyar ile birlikte dört yüzden fazla şairi misafir eden dünyadaki tek mezarlık.

Gök Mescid, 550 yıllık bir geçmişe sahip, lacivert çinileri ve yaldızlı işlemeleriyle muhteşem bir sanat eseri. Hemen yanındaki parkta 12. yy ünlü Azeri Şairi olan Afzaladdin Bedel Khagani Heykeli ve Parkı bulunuyor.  İran İslam Cumhuriyeti olmasına karşın sanata ve sanatçıya oldukça saygılı olmalı ki Tebriz’de birçok erkek ve hayvan heykeli görüyoruz.

Tebriz Kapalı Çarşısı, bir kilometrekare alana yayılan dünyanın en büyük kapalı çarşısı olma özelliğini taşıyan bin yıllık bir yapı. İçinde dükkanların yanı sıra; hanlar, hamamlar, camiler de bulunan tam bir ticari komplekstir. 

Tebriz’in en eski yerleşim yerlerinden biri olan Sheshgelan Mahallesi’nde bulunan Amer Nezam Evi ise Qajar Dönemini yansıtan bir müze. Endülüs Mimarisinin en güzel örneği olan El-Hamra Sarayı’nın bahçelerini andıran küçük bir bahçeye sahip bol sütunlu bu ev müzede Tebriz’de mutlaka görülmesi gereken yerlerden.

Bünyesinde saat kulesi de bulunduran Tebriz’in sembolik yapılarından biri olan Belediye Binası. Zamanında Alman mimarlar tarafından tasarlanan binanın bir kısmı günümüzde müze olarak kullanılıyor.

Arg-e Tebriz ise günümüze çok az kısmı ulaşmış olan kale kapısıdır. Hemen yanı başındaki caminin adını ise bir türlü net olarak öğrenemediğim cami olarak kalacak hafızamda. Rehberimiz de dahil toplamda beş Tebrizli de cami için farklı isim söyleyince ısrarımdan vazgeçiyorum. Tebriz seyahatim boyunca bunu sık sık yaşıyorum. Aynı soruya her seferinde farklı cevap verme gibi bir özellikleri var ki bana çok enteresan geliyor.

Yas nedeniyle bu büyük cami de kapalı ve çok merak etmeme rağmen içerisine giremiyoruz. Son bir umut caminin önündeki polis grubuna yaklaşıp, birinin omuzuna dokunarak neden camiye giremediğimizi sormayı deniyorum, halkın şii mezhebinden olup karşı cinsin dokunduğu anda abdestinin kaçacağını unutarak. Polis beni caminin bahçesinden kovmaktan beter ediyor, sanırım on yıl önce aynı davranışta bulunmuş olsaydım tutuklanma olasılığım çok yüksekti. Neyse ki İran özellikle de kuzey kesimi eskiye nazaran çok daha özgür…

Azerbaycan Müzesi, kapısında iki taştan koyun heykeli ile bizi karşılıyor. Üç katlı müzede birçok antik eser, silah, para ve gerçekçi heykeller mevcut.

Şah Gölü ise şehir halkının sosyalleştiği çevresinde yiyecek içecek satanların bulunduğu minik bir göl. Biz de akşam yemeğimizi bu gölün ortasında bulunan restoranda yiyoruz. Tercihimiz kuzu etiyle yapılan İran Kebabı, yanında safranlı pilav oluyor.

Tebriz’in merkezini gezmeyi bitirdikten sonra 60 km dışındaki peri bacalarıyla ünlü küçük köyü Kendovan’a geçiyoruz. Bize ilk sorulan Kapadokya mı güzel burası mı oluyor? Kapadokya’nın birçok köyden oluşan büyük bir bölge olduğunu ve Kendovan ile mukayese edilemeyeceğini anlatıyoruz. Bu minik köyde bulunan mağara otelin restoranında yörenin meşhur yemeği abguştu tadıyoruz. Kars’ın piti yemeği ile kardeş olan ve kuzu etiyle yapılan bu özel yemek hepimizden geçer not alıyor. Seyahatimiz boyunca sadece burada Avrupalı turistlerle karşılaşıyoruz.

Genel olarak gözlemlediğim kadarıyla Kuzey İran halkı oldukça yavaş ve sakin hareket ediyor. İnsanlar hiç acelesi yokmuş gibi davranıyor. En sık duyduğum kelimeler “hanım sabır sabır” oldu. Aceleci Karadeniz kanımla ben alışveriş, otel check-in, check-out gibi işlemlerin dakikalarca sürmesi sonucu bizim tabirle feci ‘darlandum’

Önyargılarımı yanıma almadan çıktığım bu seyahatte filmlerde izleyip, kitaplarda okuduklarımın aksine İran kadınının hayatın her anında var olma gayretini bizzat gözlemlemiş oldum. Bisiklete binen, parklarda spor yapan, araç kullanan hatta kaykay yapan kadınlar evet sayıca azdı ama varlardı. Günden güne de giderek artacaklarını düşünüyorum. On yıl öncesine kadar her köşe başında kadınların hicaplarını kontrol eden ahlak polisleri artık yok. Çok seyrek de olsa, var olan kafelerde kadınlar nargilelerini içip oturabiliyorlar. İran’da kadınlar sokaklarda her geçen gün sayıca artarak daha çok var olmaya çabalıyorlar. Baş örtüsü artık sadece bir sembol gibi kalmış ki yakın zamanda onun da işlevselliğini iyice yitireceğini düşünüyorum.

Bu seyahat bende Sevgili Atatürk’e ne kadar çok minnet duysak yetersiz kalacağı izlenimi yarattı. Türk kadını olarak bize sahip olduğumuz saygınlığı ve özgürlüğü armağan eden Cumhuriyet’e ve kurucularına çok şey borçluyuz.

Özgürce, gezenti kalın…

The post Van’dan Tebriz’e: İpek Yolunun İzinde appeared first on Gezbeğen.

Canım ülkemizin her yanı ayrı cennet ama yeşilin yuvası şüphesiz Karadeniz. Bugüne kadar çok seyahat etmiş olabilir birçok yer görmüş olabilirsiniz ama Doğu Karadeniz’i bir bilenle keşfetmediyseniz çok şey kaçırdınız diyebilirim. İnsanoğlunun doğayı katletmedeki azmine rağmen doğa burada azimle direniyor bozulmamak adına.

Yeşilin her tonu, deli akan dereleri, organik yiyecekleri ve onları hazırlayan daha organik insanları, esprileri, atarı, gideri, tulumu, horonu ile bambaşka bir rüyadır Doğu Karadeniz.

Adına türküler yakılan Çamlıhemşin Yaylaları Gito, Sal, Badara, Pokut, Elevit, Çat, Amlakit,Hazindak, Meleskür,Çiçekli, Huser… Hepsi birbirinden ayrı güzel, ayrı masalların diyarıdır. Bulutların üzerinde olmak için her zaman uçakta olmanız gerekmez. Şans sizden yanaysa yaylaya ulaştığınızda karşılayıverir sizi sonsuz bulut denizi. Eğer ki zorlu parkurlar beni yıldıramaz derseniz Kaçkarlar’ın Kavrun’dan (3932 mt.) sonraki ikinci yüksek tepesi olan Verçenik Yaylası (2618 mt.) tam size göre. Yukarıya doğru çıktıkça Ağustos’ta dahi buzul göllerini görmek mümkündür. Baharla birlikte bu irili ufaklı göllerin etrafını envai çeşit çiçek sarmaya başlar.

Eskiden yöre insanının yaşamının bir parçası olan yaylaya çıkmak şimdilerde kent insanın da hayatın hızına mola verebilmek adına yaptığı kaçışlardan oldu. Yayla evlerinde yanan sobanın etrafında oturup büyüklerin anlattığı hikayeleri dinleyebilir, sık sık yağan yağmurun altında yürüyüş yapabilir, patikalarda kaybolabilirsiniz. Hemen hemen her mutfakta pişen mısır ekmeği, kara lahana sarması ve çorbası, olmazsa olmaz muhlama, laz böreği, turşu kavurması gibi lezzetleri misafirperver annelerin ellerinden yiyebilirsiniz.

Yıllara meydan okurcasına dimdik ayakta duran ihtişamlı Zil Kale’yi az geçince Palovit Şelalesi karşılar tüm heybetiyle. Doğu Karadeniz’i görmeden Bali’ye gittiyseniz eğer oradaki şelaleleri çok abartmayın gözünüzde. Dik bir yamaçla ulaşılan Mençuna, Gürcistan sınırımızdaki Maral Şelalesi ve daha nicesi görsel şölen sunarcasına yüzyıllardır akıp karışmakta Karadeniz’e…

Kaçkarlar’ın eteklerinde birçok derenin birleşerek oluşturduğu Fırtına Deresi 68 km uzunluğunda üzerinde rafting yapılabilen bir akarsudur. Bakmayın adının dere olduğuna siz.

Rize’nin Çamlıhemşin ilçesine bağlı Çinçiva Köyü, adıyla akan deresiyle birlikte görür görmez vurulduğum bir yer oldu. Sıradan bir bağ değildi aramızdaki ve ben yazı ayrı kışı ayrı yıllardır gitmekten hiç usanmadım ama her dönüşümde içimi bir burukluk kapladı o ayrı. Bu köyde üçüncü nesil kahveden tutun da keçi sütlü dondurmaya kadar birçok şey bulmanız mümkün. Konaklama için ise artık evim olarak gördüğüm Ada Bungalov ve çok yeni faaliyete giren 120 yıllık Dudi Konak size tavsiyelerim arasında olacaktır.

En başta da belirttiğim gibi benim için memleketten çok gezmenin “aşk hali” Doğu Karadeniz. Ülkesine hayran bir gezgin olarak her zaman dediğim gibi önce kendi topraklarımızı keşfedelim sonra dışarılar. Ama Karadeniz’i illa ki bir bilenle görün ki tadına doyasıya varın.

Aşkla her daim gezenti kalın.

The post Aşkın Karadeniz Halidir Çamlıhemşin appeared first on Gezbeğen.

Doğu Avrupa’nın saklı kalmış minik ülkesi Moldova‘ya gelmek için buralı olan arkadaşım Aliona’nın kardeşi Simion’un düğün daveti muhteşem bir bahaneydi ve tarafımdan hemen değerlendirildi. Sizin böyle bir nedeniniz olmayabilir ama yine de Moldova’ya gelmek için birçok sebep var.

Çok turist çekmeyen Doğu Avrupa ülkesi olan Moldova’ya, vizesiz hatta pasaportsuz yeni kimliğinizle seyahat edebiliyorsunuz. Ülke yemyeşil, insanlar sıcakkanlı, Türkleri seviyorlar, şarapları efsane güzel ve ucuz, yemekleri bize çok benzer ve lezzetli, eğlence hayatı çok renkli ve sadece bir saatlik uçuşla ulaşılabiliyor.

Arkeolojik kazılardan da anlaşıldığı üzere ilk çağlardan beri yaşamın olduğu Moldova’nın oldukça zengin bir tarihi var. 1812 yılına kadar yaklaşık 300 yıl Osmanlı İmparatorluğu’na bağlı Boğdan Eyaleti egemenliği altında olan ülke ile bu sebepten olsa gerek çok ortak kültürel değerimiz var. SSCB’den ayrılıp özgürlüğünü ilan etmesi ise 27 Ağustos 1991.

Mimaride Sovyetler’den nasibini almış olan Moldova’nın başkentinde havaalanından şehre doğru ilerlerken kominizmin sevimsiz binaları bizi karşılıyor. 3.5 milyon nüfusu olan ülkede halkın büyük çoğunluğu kırsal kesimde yaşıyor. Şehirlerde yaşayanlar ise daha genç ve eğitimli kesim.

Moldova’da din Ortodoks Hristiyan çoğunluğuna aittir. Moldovaca diye bir dil olsa da SSCB’nin gelişiyle Kiril Alfabesi ile Rusça’ya geçiş zorunlu tutulunca bu dil yaygınlığını yitirmiş. Sovyetlerin dağılmasının ardından da Latin Alfabesi ile Romence ülkede ana dil olmuş. Rusça Romence karışık konuşuluyor. En önemli etkinliği ise Eylül sonu Ekim başı iki gün şeklinde kutlanan şarap bayramı.

Dünyanın en büyük şarap mahzenlerinin Moldova’da olduğu herkesçe biliniyor. Biz bu kilometrelerce olan mahzenlerden çok turistik olan Milestii Mici yerine adını içinde bulunduğu şehirden alan 122 km2’lik mahzene sahip olan Cricova’yı ziyaret ettik. Yeraltı yollarını rehber eşliğinde golf araçları ile gezerken şarabın üzüm halinden şişeye gelip, saklanmasına kadar olan yolculuğu ile ilgili bilgilendirildik. Yaklaşık 1.3 milyon şişe şarabın bulunduğu bu mahzen şehrin yer altında kendine özel bir kilisesi, alışveriş dükkanı, restoranları, konferans ve sinema salonu bulunuyor. Şampanya adını Fransa tescil ettirdiğinden halk arasında telaffuz edilse de buranın yetkilileri ısrarla ‘köpüklü şarap’ diye bahsediyor. Ve mütevazi olmadıkları kadar iyi köpüklü şarap üretiyorlar.

Ve gelelim size üç gün üç gece süren, tek amacın eğlence olduğu düğünden bahsetmeye. Gelin ve damadın Moldovalı olduğu bu düğüne ben erkek tarafının misafiri olarak katılıyorum. Düğünden önce kız ve erkek ayrı ayrı arkadaş gruplarıyla kına tadında bekarlığa vedalarını yapıyor. Düğün günü sabah 11:00’da kilise töreniyle başlıyor seremoni. Pederin yaptığı uzun dualar ve temenniler ile gerçekleşen birçok ritüel çok ilgimi çekiyor. Kilise töreninden sonra hazırlanıp düğünün olacağı salona gidiyoruz. Saat 17:00 civarı başlayan düğün, ertesi sabaha karşı 03:00 civarında bitiyor. Yaklaşık 10 saat aynı mekanda farklı aktivitelerle hiç sıkılmadan eğlencenin doruklarında geçiyor. Mış gibi değil her şeyin gerçek, her şeyin doğal olduğu bu düğün benim için çok enteresan bir deneyim oluyor. Ertesi sabah uyanınca göl kenarına giderek yöresel tavuk çorbası eşliğinde piknik yaparak eğlenmeye devam ediyoruz. Benim gibi misafir olan Alman konuklarla birlikte acaba sırada ne var şaşkınlığı işle geçiyor 3 gün.

Kendisine Katolik Avrupa tarafından Osmanlı ile savaşa girme cesareti gösterdiği için “Hristiyanlık Şövalyesi” verilen Boğdan Prensi Büyük Stefan, ölüm döşeğindeyken evlatlarına bıraktığı vasiyette “Belki de yakında himayeye muhtaç olacaksınız, kendinizi Türklere emanet edin, onlar adil ve merhametlilerdir.” dediği rivayet edilmektedir. Halk kahramanı olan bu Stefan Çel Mare’nin Topkapı Sarayı’nda bulunan kılıcının replikası Moldova Başbakanı’na teslim edilerek Moldova Halkı’nın gönlü alınıyor.

Başkent Kişinov’un en büyük bulvarına ve parkına da adı verilen Stefan Çel Mare aynı zamanda Romanya’nın da en büyük kahramanı.

Arkadaşımın yaşadığı şehir Calaraşi’de uçsuz bucaksız üzüm bağları, meyve bahçeleri,Cricova’da orta çağdaymış hissi veren şarap mahzenleri ve başkent Kişinev’de modern bulvarlar, çağdaş yapılar ile bir Rus romanı sürükleyiciliği içinde zıtlıklarla gidip geldiğim muhteşem bir seyahat oluyor benim için.Misafirperverlikleri ve candanlıkları için Radu Ailesi’ne sonsuz teşekkürler.

The post Moldova Gezi Yazısı appeared first on Gezbeğen.

Turumuza işte bu girişimci kadınların kurduğu kooperatifin bahçesinde kahvaltıyla başlıyoruz. Açtıkları stantta lavanta keseleri, çayı, yağı, lokumu, kolonyası, dondurması, balı hatta kahvesi bile mevcut. Artan yoğun talep karşısında köy halkı çok organize davranamasa da zamanla daha iyi olacağına inanıyorum.

Başımıza lavanta taçlarını takıp, köyün birkaç km dışındaki lavanta tarlalarında hazırlanan konseptlerde birbirinden hoş fotoğraflar çekilip, köy kahvesinde lavanta özlü kahvelerimizi içip Burdur’a doğru yola koyuluyoruz.

Burdur’un Ağlasun ilçesindeki yüksek kayalara kurulu olan Sagalassos Antik Kenti gerçekten görülmeye değer. Antik Yunan’da Pisidya’nın başkenti konumundaki bu antik şehir kısmen ayakta kalan yapılarıyla oldukça etkileyici.

Acıkan midelerimizle birlikte bu sefer rotayı göller bölgesinin en önemli turizm merkezlerinden olan Eğirdir Gölü’ne çeviriyoruz. Ana karaya yolla bağlı olan Yeşilada’ya geçerek yöresel ablaların tekneleriyle mini bir göl sefası yapıp, yine gölün kenarındaki Melodi Restoran’da göl balıklarını (Soslu levrek ve alabalık) tadıyoruz.

Ada’da bulunan Aya Stefanos Kilisesi’ni ziyaret edip kahvelerimizi içtikten sonra Salda Gölü kıyısındaki otelimize hareket ediyoruz. Uzun ve yorucu bir günün ardından huzur içindeki göl manzaralı otelimizde derin bir uyku çekip ertesi güne enerjik bir şekilde uyanıyoruz. Salda Gölü turkuaz rengindeki suyu ve yapısında magnezyum ihtiva eden bembeyaz taşlı kumsalları ile Türkiye’nin Maldivler’i unvanını kesinlikle hak ediyor. Karakteristik yapısı nedeniyle Mars özelliği taşıyan göl ülkemizin en derin, dünyanın ise 5. en derin gölü. Gölün içinde yer yer bulunan siyah çamurla tüm vücudumuza maskeler yapıp, bol bol yüzme fırsatını sonuna kadar değerlendiriyoruz. Göle en yakın kasaba olan Yeşilova’da Şişçi Fatih’te yörenin meşhur şişlerini yemeği de ihmal etmiyoruz.

Gölün çevresindeki tek otel bizim konakladığımız www.lagodisalda.com oteli. Geceleri yıldız şölenini izleyip, kumsalda yaktığımız ateşin başında gitar çalıp şarkılar söylüyoruz..

Son sabahımızda kahvaltımızın ardından çok sevdiğimiz otelimizle vedalaşıp Pamukkale’ye doğru yola çıkıyoruz. 40 derece sıcaklıkta yürümeyi göze alamayan, biz gibi konfor meraklısı gezginler için temin edilen golf arabaları ile Hierapolis Antik Kenti’ni gezmek çok konforlu oluyor.

Beş kişi 150 TL karşılığı bir golf aracı kiralayarak travertenler, antik tiyatro, antik havuz gibi kapsamlı bir turu hızlıca gerçekleştirmiş oluyoruz. Pamukkale’nin günden güne azalan suyu haftada iki gün belli bir bölgeye verilebiliyor. Şanslıyız ki suyun olduğu güne denk geliyoruz.

Pamukkale’nin ardından yolumuzun üzerindeki Buldan Kasabası sıradaki durağımız oluyor. Dokumalarıyla ünlü bu minik sevimli kasabada kısa bir alışveriş molası verip, tarihi evlerin olduğu sokakları dolaşıp dönüş yoluna geçiyoruz. Çok eğlenceli, çok keyifli bir turumuz da böylece sona ererken sıradaki rotayı planlamaya başlıyoruz…

Yaşa, seyahat et, maceraya atıl, şükret ve asla pişman olma!..

The post Lavanta Kokulu Köy | Salda Gölü | Pamukkale appeared first on Gezbeğen.

28 bin nüfuslu Eğin ilçesi, Sakarya Meydan Muharebesi öncesi oldukça kritik bir andayken iki bin atlıyı savaşa göndererek Mustafa Kemal’in takdirini kazanır ve Paşa “Artık Eğin’in ismi Kemaliye olsun, size adımı veriyorum çünkü siz kemale ermiş insanlarsınız” der.

Dilden dile dolaşan efsaneleri, türküleri, yemyeşil akan suları, tarihiyle yaşayan evleri, emsalsiz köprüleri ile tam da düşlediğim gibi bir masal karesi Kemaliye.. Bakımlı ve şirin ahşap evlerinkapılarında bulunan birbirinden farklı tasarımlara sahip kapı tokmakları ilginç bir felsefeye sahip. Yörenin sosyolojik yapısına uygun olarakher kapıda ikişer adet kapı tokmağı bulunuyor, geleneklere göre kadın misafir geldiğinde ince ve tiz bir ses çıkaran tokmağı çalarken erkek misafir ise tok ve kalın ses çıkaran tokmağı çalıyor ki gelen misafir ev sahipleri tarafından ona göre karşılansın.

Erzincan Üniversitesi Kemaliye Meslek Yüksek Okulu bünyesinde bulunan Prof. Dr. Ali Demirsoy Doğa Müzesi’nde bölgede yetişen bitki ve canlı örnekleri doğa bilincini geliştirebilmek amacıyla sergileniyor.

Kemaliye’nin kavurması ve de ceviz & dut karışımıyla yapılan Lök tatlısı meşhur ve her ikisi de bizden geçer not alıyor.

18. yy’da Eğin’i İç Anadolu’ya bağlamak amaçlı inşasına başlanan Taşyol, Karanlık Kanyon’un geçit vermeyen sarp kayalarını en ilkel aletlerle adeta iğneyle kuyu kazarak oyan yöre halkının çabalarıyla milim milim ilerlerken, 1991 yılında bölgeye vali olan atanan, görev yaptığı her yerde halkın sevgisiyle “Süper Vali” olarak adlandırılan Rahmetli Recep Yazıcıoğlu’nun gelişiyle çalışmalar hızlanıyor. Tam 137 yıl süren 5.5 km’si tünel, 3.2 km’si kayalık yamaç olan Taşyol nihayet 2002 yılında hizmete açılıyor. Taşyol’un Kemaliye tarafından girişinde bulunan ilk tünele de yörenin önemli isimlerinden biri olan Yazar Abdülkadir Duru’nun ismi veriliyor.

Dünyanın belki de en önemli kanyonlarından biri olan Karanlık Kanyon’da gerçekleştirdiğimiz tekne gezisinde kaptanımızın motoru kapatarak bizi meditasyona davet etmesi ve sessizliğin sesini dinlememizin ardından gelen akustik Fırat Türküsü ile bu an kulağımızla birlikte yüreğimize de kazınarak unutamayacağımız anılardan biri oluyor.

Hızır Abdal Sultan tarafından dik bir yamaçta kurulan ülkemizin örnek köylerinden biri olan Ocak Köyü, cami ile cemevinin aynı bahçede ibadete açık olduğu, müzesi, hamamı, kültür merkezihatta helikopter pisti ile 700 yılı aşan tarihi, hem kültürel değerlere sahip hem de turistik modern bir köy. 18 yıldır süregelen festivale ev sahipliği yapan bu sevimli yer ayrıca ‘en temiz köy’ ünvanını da almış ki kesinlikle hakkediyor. Keçi sütü ile üretilen reyhanlı dondurmadan tadarak bu güzel köye veda ediyoruz.

Orda bir köy var uzakta, o köy bizim köyümüzdür, gezmesek de tozmasak da, o köy bizim köyümüzdür… İşte biz o köye gidip, görüp, gezip hatta bayılıyoruz. Şair Ahmet Kutsi Tecer Kudüs’te doğar ve kökeni olan Kemaliye’nin Apçağa Köyü’nü hayallerinde yaşatarak ona şiirler yazar. Ve Türkiye’ye döndükten sonra köyüne gelip,  hasret gidermek nasip olur. 200-300 yıllık tarihe sahip aslına uygun restore edilen ahşap evleri, tarihi çeşmeleri, içinde bir kültür merkezi de bulunan bu masal köyün tepesine doğru hafif bir yürüyüş yaparak Fırat’ın saklı cenneti Kemaliye manzarası ile baş başayız.

Erzincan’ın içine şöyle bir uğrayıp Almanlar’ın yaptığı tren istasyonunda birkaç fotoğraf çekilip Çağlayan Beldesi’nde bulunan, Munzur Dağları’nın gözelerinden gelen suların oluşturduğu Girlevik Şelalesi’ne doğru yol alıyoruz. Burada bir aile işletmesi olan arkadaşım Uygur’un mekanında enfes pirzolaları yiyerek Erzincan’a veda ediyoruz.

Yaşadığımız ve de doyamadığımız güzelliklerin etkisiyle canım Anadolu’nun her köşesini karış karış gezmeye söz veriyorum kendime… Aşkla her daim gezenti kalın…

The post Fırat’ın Saklı Cenneti: Erzincan appeared first on Gezbeğen.

Hıdırellez ya da Hıdrellez ne zaman diye sorarsanız, Romanların rengârenk coşkulu kişilikleri ile her yıl 5-6 Mayıs tarihlerinde yapılıyor. Orta Asya ve Anadolu’da geleneksel olarak kutlanan mevsimlik bayramlardan biri olan Hıdrellez, Ruz-i Hızır olarak da adlandırılıyor. Doğanın uyanışı ile baharın gelişi, tabiat ananın yeniden canlanışı asırlardır farklı coğrafyalarda yaşayan insanlar için bereket, şans ve mutluluk kaynağı olarak kabul ediliyor. Dünyada darda olanların kurtarıcısı olduğu düşünülen Hızır ile denizlerin hakimi olduğu varsayılan İlyas’ın bu günde yeryüzünde buluştuklarına inanılıyor ve ritüellerle taçlandırılıyor.

Biraz bu Hıdrellez ritüellerinden bahsetmek gerekirse; mutlaka 5 mayıs akşamı ateş yakılır ve üç kez aynı yönde dilekler dilenerek üzerinden atlanır. Yine aynı akşam niyetler, istekler bir kağıda çizilerek gül dalına bereket parası ile birlikte bağlanır. Dileklerin yazıldığı kâğıtlar sabah gün doğarken “bahara giriş” ritüeli ile Tunca Nehri’ne atılır, paralar ise cüzdana konulup, bir yıl boyunca harcanmamak üzere bereket olsun diye saklanır. Önümüzdeki bir yıl keyifli geçsin diye gün boyu açık havada olunur, piknik yapılır, salıncakta sallanılır. Şifa için yağmur suyu toplanır ve o suyla yüz yıkanır. Kırmızı ve beyaz ip örülerek bileklik haline getirilip bağlanır ve en az yedi gün bolluk inancıyla taşınır.

Edirne’de kutlamalar Kırkpınar Güreşleri’nin de yapıldığı Sarayiçi mevkinde yapılıyor, burada devasa Hıdrellez ateşi yakılarak, Romanların dans gösterileri eşliğinde bereketin artması ve güzelliklerin paylaşılması niyetiyle pilav ikramı yapılıyor. Saraçlar Caddesi’nde ise Kakava Korteji, konserler, yarışmalar düzenleniyor.

Sadece festivale geldik yedik içtik eğlendik olmasın biraz da Edirne’yi yakından görelim, bunun için Selimiye Cami önünden belli saatlerde iki katlı gezi otobüsü kalkıyor ve araçtan inmeden panoramik olarak yaklaşık bir saat boyunca canlı anlatım eşliğinde Edirne gezisi yaptırılıyor. Canlı anlatım yapan görevli arkadaş adeta bizi tarih yolculuğuna çıkararak milliyetçi duygularıyla o anları yaşatıyor.

Balkan Savaşı’nda Bulgar, Sırp ve Romanyalılar’ın bizden sayıca ve silahça üstün olmasına karşılık kazandığımız kanlı tabyalar, Lozan Antlaşması ile Karaağaç’ın tekrar Türk sınırlarına kazandırılmasını simgeleyen Tarihi Karaağaç Tren İstasyonu’nda bulunan Lozan Anıtı ve istasyonun bugünkü hali olan Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Yerleşkesi, başta Unesco Dünya Mirası Listesi’nde yer alan, yedi yılda 15 bin kişinin çalışmasıyla yapılan muhteşem Selimiye olmak üzere irili ufaklı onlarca cami, 2. Bayezid Külliyesi ve Şifahanesi, Kaleiçi Mahallesi detaylı olarak gezilmesi gereken yerler arasında yer alıyor.

Tunca, Meriç ve Arda olmak üzere içinden üç nehir geçen ender şehirlerden biri Güzel Edirne. Özellikle baharla birlikte nehirlerin coşkun aktığı, doğanın çiçeklenip yeşerdiği zaman dilimi Edirne Gezisi için en uygun zamanlardan. Bereketle bolluk içinde ama hep gezenti kalın…

The post Kakava Hıdrellez Şenlikleri appeared first on Gezbeğen.