Bunu yapmak için, balıkçılar atların arkasındaki balık ağlarını sürükleyerek karideslerini at sırtında topluyorlar. Balıkçılar, ortalama 1000 kg ağırlığındaki Belçika atlarını eğitiyorlar ve karidesleri yakalamak için özel malzemeler kullanıyorlar.

Karides avcılığı, düşük gelgit saatlerinden bir buçuk saat önce ve sonra gerçekleşiyor. Bir saat boyunca balıkçılar ağlarını suyun içinde tutuyor ve sonunda atın dinlenme esnasında yengeçler ve küçük balıklar gibi istenmeyen balık türlerini geri atıyor ve yakalanan karidesleri at sırtının her iki yanında bulunan sepetlerde topluyorlar.Aşırı sıcak aylar (nisandan ekim ayına kadar) ise en üretken dönem olarak biliniyor. Bu aktiviteyi yapmak isteyen herkes buz örtüsünün olmadığı yılın herhangi bir zamanında gelebilir.

Bu geleneğin tüm dünyada bilinmemesinin en önemli nedeni giderek tükenmesi. 15. yüzyılda, at sırtında karides avcılığı, Fransa, Hollanda ve hatta İngiltere’nin güneyindeki Kuzey Denizi kıyılarında çok popülerdi. Bunu yapan herkes, şüphesiz ek gelir kazanmak için yapıyordu. Günümüzde halen devam etmekte olan sadece tek bir yer var: Koksijde Belediyesi’ne bağlı olan Oostduinkerkse. Oostduinkerkse Plajı, Crangon karideslerin (gri karides olarak da biliniyor) doğal gelişimini sürdürmek için en iyi koşullara sahip; engelleri yok ve sığ suları var.

Deniz çevresine saygı gösterilmesi, kültürel mirasa duyulan saygı ve yerel topluluğa sağlanan teşvikler nedeniyle at sırtındaki karides avcılığı Aralık 2013’ten beri, UNESCO Somut Olmayan Kültürel Mirası Listesi’nde yer alıyor. Şimdiyse topluluk olarak çalışan ve bu geleneği canlı tutmak için çaba gösteren sadece 15 balıkçı var.

Bu 15 balıkçı bunu ek iş olarak yapıyor ve bu nedenle ana gelir kaynaklarını oluşturmuyor. Geleneği devam ettirmek, atlar, balıkçılık ve deniz tutkuları bu işi yapmalarında en önemli nedenler. Bu geleneği takip etme tutkusu kuşaklar boyunca aktarılıyor. At sırtında karides balıkçısı olmak için ‘Oostduinkerkse Paardenvissers Derneği’ tarafından verilen Oostduinkerkse Ulusal Balıkçılık Müzesi, Navigo’da teorik bir kurs alınması gerekiyor. Buna ek olarak, stajyer balıkçılar, iki yıllık pratik eğitimden geçmeli ve final sınavını tamamlamalı. Karides avcılığı, aşırı bir güç gerektirmediği için zamanında kadınlar tarafından yapılmış olsa da, tarihsel olarak erkek işi olarak görülüyordu. UNESCO’nun bu faaliyeti miras listesine ekleyebilmesi için daha kurumsal hale gelmesi gerekiyor. Pratik sınavı bu yılın başlarında geçen Nele Bekaert, topluluk tarafından “at sırtında karides avcısı” olarak resmen tanınan ilk kadın oldu.

Navigo olarak bilinen Oostduinkerkse’nin Balıkçılık Müzesi aynı zamanda bu aktivitenin de ana ofisi. Ordevan de Paardenvissers organizasyonu, geleneği belgelemek, atlı balıkçılık alanındaki diğer topluluklarla buluşmak için sunumlar, tadım etkinlikleri ve geziler düzenlemek gibi büyük katkılarda bulunuyor.

Turistik açıdan bakıldığında, bu gelenek bölgenin en çok kazancı olan aktivitelerinden birini temsil ediyor. Belediye, bu faaliyeti çeşitli etkinlikler yoluyla ziyaretçilere tanıtıyor.

Karides avcılığı, özellikle nisandan ekim ayına kadar, halka açık. Belirli tarihlerde, balık tutma yerine karides pişirme “masterclass” derslerini izleyebilir ve tadım yapabilirsiniz.

Oostduinkerkse’nin Ulusal Balıkçılık Müzesi Navigo, balıkçıların aile çiftliklerini ziyaret edebilecek ve tamamıyla süreci gözlemleyebilecek okul grupları için pedagojik atölye çalışmaları düzenliyor.

1950’den beri düzenli olarak gerçekleşen Karides Festivali, klasik yaz etkinliklerinin dışında bir dizi konser, çarşı pazar, yüzme havuzu ve özel geçit törenleri ile de ziyaretçilerini büyülüyor. Haziran ayının sonunda Oostduinkerkse’de gerçekleşen festival iki gün sürüyor. Şenlik aylar öncesinden hazırlanmaya başlıyor ve dünya çapında 10.000’den fazla ziyaretçiyi ağırlıyor.

The post Bir Belçika Geleneği: At Sırtında Karides Balıkçılığı appeared first on Gezbeğen.

Başlangıçta, arazi bir zamanlar Brabant Dükleri’nin avlanma yeri idi. Kalenin temelleri halen Saint Hubert’in modern şapelinin yakınında; batı kenarında görülebilir. Şato birçok kral ve hükümdarlar tarafından kullanılmış, ancak en nihayetinde 1782 senesinde yıkılmış.

1897 Brüksel Uluslararası Sergisi hazırlıkları sırasında II. KingLeopold, özel sektöre ait ve aldatıcı olarak adlandırılan Kongo Özgür Devleti’nin ürün ve kültürünü sergilemek üzere bir sergi salonu açtı. İlk başta, Brüksel’deki Doğal Bilimler Enstitüsü sergisinin tasarlandığı yerdi. Kral Tervuren’deki arazisine götürdü ve Avenue de Tervuren’in sonundaki Koloniënpaleis’i kurdu. Brüksel’deki fuar alanının ziyaretçileri tarafından bu yeni konumu daha erişilebilir hale getirmek için Avenue de Tervuren, mevcut alanını genişleterek bir tramvay ve tren hattı ekledi.

Park, daha önce Kral’ın malı olarak var olmuştu, ancak 1897 gösterisi için hazırlık sırasında bu durum dramatik bir şekilde değişti. Eskiden İmparatoriçe Charlotte’un şatosu ve evi olan Koloniënpaleisve çevresindeki alan 1879’da yanarak kül oldu, sonradan Fransız tarzında yeniden yapıldı. Park içindeki kanallar ve göllerin yanı sıra Kongoluların kaldığı köyler inşa edildi ve 267 Kongolu köylü gecekonduda yaşadı. Su yolları, Orta Afrika’nın nehir ağlarına benzer ve kano ve gondol turlarının olması nedeniyle ziyaretçilerin de büyük ölçüde ilgisini gördü.

Sergi, II. Leopold için büyük bir başarıydı. Ünlü gezgin Henry Morton Stanley’den iki kez ziyareti de dâhil olmak üzere 1 milyondan fazla ziyaretçi, Tervuren’e akın etti. Aynı dönemde, Tervuren Parkı‘nı ve yakındaki Arboretumu oluşturan arazi de en iyi şekilde değerlendirildi. Ayrıca Koloniëpaleis’deki eserlerin koleksiyonu bina dışına çıktı ve 1904’te bugünkü Orta Afrika Kraliyet Müzesi olarak bilinen Belçika Kongo Müzesi’ne taşındı. Müzenin ve çevredeki bahçelerin düzenleri, Versailles’a (Versay Sarayı) benzer şekilde tasarlandı. Saray müzesi, II. Leopold’un ölümünden bir yıl sonra 1910’da açıldı. Kral öldüğünde, uluslararası bir okulun ve konferans tesislerinin planları sona erdi. Bununla birlikte, 1970 yılında Brüksel İngiliz Okulu, müze ve park alanlarına bitişik olarak açıldı.

Günümüzde parkta 1750’lerden kalma muhteşem bir dizi ağaç var; bunlar başta kayın ve meşe olmakla birlikte porsuk, kavak, ceviz, çam, akçaağaç, söğüt, yaşlı ve alıç türlerini de içeriyor. Yıl boyunca ağaçlar, son derece göz kamaştırıcı bir şekilde kırmızı, portakal ve sarı renge büründüğü sonbahar aylarında mutlaka Brüksel gezisi yapmalısınız.

En büyük göl olan Vosemvijver, parkın ve yıl boyunca parkta yaşayan birçok su kuşunun mükemmel manzaralarını sunuyor. Yaz aylarında su yolları sazan, kurbağa ve ara sıra kaplumbağaların evi oluyor.

Buna ek olarak, parkın 205 hektarlık alana dağılmış birçok büyüleyici alanı var. Zevenster, parkın en yoğun ormanlık bölümünde 13 yolun önemli bir kesişme noktası. Bu kavşağın merkezinde yer alan üç büyük taş, ‘Dolmen’ veya ‘Druid Stones’ olarak adlandırılıyor ve yakınlardaki Duisburg kentinde 1883 yılında keşfedilmiş. Bu tarihi taşlar, II. Leopold tarafından parka getirtildi.

Yapılarında kullanılan tuğlalar nedeniyle sözde “Huis ya da İspanyol evi”, Tervuren ve Duisburg’un ortaçağ ve Duisburg sakinlerinin tahıllarının işlenmesinde kullandıkları yenilenmiş tahıl değirmenidir. Altın çağında değirmen, bir yel değirmeni ve ahırda bulunan Gordale’nin küçük mezrasının merkezi idi. Parkta geleneksel Belçika mutfağını deneyimleyebileceğiniz küçük Bootjeshuis restoranı var. Restoranın Spaans Huis kanallarına yakın konumu sayesinde harika fotoğraflar çekebilirsiniz. restoranının yakınında batı ucunda park edebilirler.

The post Brüksel’de Geçmişe Yolculuk: Tervuren Parkı appeared first on Gezbeğen.

Celles Köyü yakınlarındaki ormanların ortasında yer alan bu huzur dolu yere Belçika turunuzda mutlaka uğramalısınız. Burası özel mülk olduğu için ziyaretçiler ön kapıdan girmesi gerekiyor ve bu nedenle ormana doğru kısa bir yürüyüş yapılması lazım. Modern çağ kaşifleri, fotoğrafçılıkla uğraşanlar ve mimari eserlere ilgi duyanlar, heyecan arayan maceraperest turistler, ritüeller uygulamayı seçenler, kısacası herkesin ilgisini çekiyor.

Açıkça görülen yıkım durumuna rağmen, Gürültülü Şato’yu daha görür görmez tüyleriniz ürperecek. Çökmekte olan eski duvarlarında ve 500’den fazla kırık pencerelerinde evin tarihi geçmişini iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Birçok kule ve konik çatıları ile masalsı bir büyüye dönüşen şatoyla ilgili ilginç efsaneler de duymanız mümkün.

İngiliz mimar Edward Milner, çalışmalarını tamamlamadan önce öldü, daha sonra Fransız mimar Pelchner onun yerini aldı. Mülkiyeti büyük ölçüde genişletti ve binanın ana cephesine görkemli bir saat kulesi inşa etti. Çevresindeki güzel peyzajlı bahçeler, Bulge Savaşı sırasında Alman birlikleri tarafından işgal edildiği II. Dünya Savaşı yıllarına kadar kullanan Liedekerke-Beaufort ailesinin ev sahipliği yaptığı yaz partileri için kullanıldı.

1950’lerde, Belçika Ulusal Demiryolu Şirketi, Gürültülü Şato’yu devraldı ve bir kısmını çocuklar için yaz kampı alanına dönüştürdü. Zemin katta birçok soyunma odasının, banyoların ve eğitim odalarının kalıntıları hâlâ korunuyor. Belçika, Fransa ve İtalya’dan gelen 200 kadar çocuk buradaki kampa katıldı. Büyük mutfakta sağlıklı yemekler servis edildi ve şatonun arkasındaki yuvarlak çeşme yüzme havuzuna dönüştürüldü. Yaz kampı projesi, giderek artan bakım masrafları nedeniyle 1980 yıllarında sona erdi.

Şatoyu bir otele dönüştürme çabaları da başarısızla sonuçlandıktan sonra, 1991’de tamamen terk edildi. Güzelliği ile hala ormanda sessiz adımlarla onu görmeye gelenleri etkiliyor, başını bekleyen muhafızların of puflarına katlanıyor, dahası burayı ziyaret eden herkese de not bırakıyor: “Lütfen şatoya ve ormana saygı gösterin”. Şatonun dış duvarları ayakta duruyor ve hala sapasağlam. Bodrum katı ve yapının temelleri çürümeye başladı. 1995 senesindeki yangın sonucu en üst katın çoğu yok oldu. Lüks mavi mermer şömineler ve parke zeminler daha sonra soyulmuş ve komşu bir çiftlikte kullanılmak üzere ailesi tarafından satılmış ve İtalya’daki başka bir kale üzerine nakledilmiş. Sonra, 2006’da şiddetli bir fırtına çatının bir başka bölümünü çökertti. Halen açık gökyüzünde tavan lambaları duruyor, yağmur yağıyor ve ağaçlar kale kalıntılarıyla adeta bütünleşip, zamanda yolculuğa çıkarıyor.

Her adımınızı dikkatli atmanız gereken bu yapının sonuna kadar gitmek de epey tehlikeli. Ama nihayet en sona ulaştığınızda, Ardennes tepelerinde saat kulesinden nefes kesen bir manzara ve onun arkasında duran Vêves Kalesi’ni görüyorsunuz.

Liedekerke-Beaufort ailesi, birçok ziyaretçisinin güvenliği için artan bir risk taşıdığı iddiasıyla 2013 yılında yıkılma için başvuruda bulundu. Bu duruma tepki gösteren ve mirasların bu şekilde yok olmasını istemeyenlerin yazdığı dilekçeler, yerel yönetimin yıkımı önlemeye ve çözüm bulmaya çalışmasını sağladı. Orijinal cephelerin korunarak restorasyon çalışmalarına başlanacağı haberleri çıktı.

Toplam masrafın 20 ila 25 Milyon avro arasında olduğu tahmin ediliyor. Bir yarı Belçikalı yarı Lüksemburglu grup, şatoyu bir otel – restoran haline getirmek için 4.000.000 avro tutarında bir teklifte bulundu. İkinci bir grup başka bir projeye 10 ila 15 milyon avro yatırım yapmayı önerirdi.

Peki ya bu peri masalının sonu nasıl bitecek? En iyisi siz yıkılma ihtimaline karşı elinizi çabuk tutun ve Belçika geziniz için harekete geçin!

Dünyanın enleri için Enler kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.

The post Belçika’nın En İlginç Mimarisi: Gürültülü Şato appeared first on Gezbeğen.